Hoe je als puber toch jezelf kan zijn

tychevanbommel_130610-077-Edit (3)

Door Tyche van Bommel

Vroeger had ik het al helemaal te kwaad met mezelf zijn, daar had ik bewust last van, al had ik het toen wellicht niet zo omschreven. Ik wilde er, zoals elke puber, ontzettend graag bijhoren en daar had ik wat vreemde methodes voor ontwikkeld. Ik heb zelfs echt gelogen. Hele verhalen hield ik, over pennen die onzichtbaar zouden schrijven en bij de Bijenkorf te koop waren. De moeder van een vriendinnetje kwam woedend naar me toe: ze waren naar de Bijenkorf geweest en nee… Je begrijpt dat destijds het schaamrood letterlijk op mijn kaken stond.

Ik kon m’n draai niet vinden. En zeker op de middelbare school wist ik niet goed waar ik met mezelf naar toe moest. Ik schipperde tussen school, ouders, vrienden, docenten, en iedereen die maar verwachtingen van me zou kunnen hebben. En ook toen al, was het onmogelijk aan alle verwachtingen te voldoen.

Toch was er één plek waar ik wel mezelf was. En dat was op Muziekkamp Woudschoten. Van m’n twaalfde tot mijn zeventiende ging ik iedere zomer 10 dagen naar een conferentiecentrum in de buurt van Zeist waar dit kamp zich afspeelde. Met een groep van over de 100 kinderen tussen 12 en 21 jaar maakten we muziek met elkaar in verschillende ensembles en kregen we les van docenten waar we natuurlijk direct verliefd op werden. Ik bestelde er mijn eerste alcohol, bessen met ijs, zoende voor het eerst en werd voor het eerst dronken. Die laatste twee overigens tegelijkertijd, een vrij ingewikkelde combinatie. Ik voelde me zo thuis. Als een vis in het water laveerde ik tussen alle totaal verschillende mensen en ik voelde me mezelf, zo mezelf als ik maar zijn kon. Ieder jaar keek ik er het hele jaar naar uit.

Gisteren hield dit kamp een reünie. Ik sprak wat oud docenten, en een ervan zei dat zijn dochter van 17, die ook al jaren kind aan huis wat op het kamp, had gezegd: pap, het is hier zo fijn omdat het hier veilig is. Je kan hier zijn wie je bent. Precies dezelfde ervaring! Wow. En ik ging denken, wat is het dan, dat deze plek zo veilig maakt, wat pubers, in misschien wel de meest kwetsbare periode van hun leven, zichzelf laat zijn. En het is de verbinding, de verbinding die in dit geval tot stand wordt gebracht door de muziek. Iedereen komt met hetzelfde doel en met dezelfde liefde. En omdat dat verbindt, kan daarbinnen iedereen zichzelf zijn.

Zo mooi vond ik het ineens. En ik zag al die pubers daar rondlopen en wist dat ze zich hetzelfde voelde als ik destijds. Vrij. Tien dagen vol mogelijkheden om in een veilige omgeving van het leven te proeven. En ik voelde me even heel gelukkig, omdat ik weer even terug was in dat gevoel dat ik die tien dagen per jaar had. Dat gevoel dat je voelt als je echt jezelf bent. En ik begreep ineens weer heel goed, waarom ik mijn bedrijf ben begonnen.

 

P.S. Heb je je al opgegeven voor de Kwetsbaarheid Challenge? Nee? Doe het nu op www.voorbijdeschaamte.nl/challenge

Tyche schrijft, spreekt en vlogt over schaamte, kwetsbaarheid en kracht. Ze probeert een inspirator te zijn en te laten zien dat je je, door je open te stellen, met anderen verbindt. Ze wil een voorbeeld te zijn in kwetsbaar zijn, ook al kan ze er soms niet van slapen. Ze laat zien dat je niet de enige bent die zich soms onzeker voelt. Volg Tyche op facebook of klik op de button hieronder en ontvang iedere twee weken een nieuwe vlog in je mailbox.