Kwetsbaar over racisme

tychevanbommel_130610-077-Edit (3)

Door Tyche van Bommel

De wereld verandert. Hij verhardt. Ik  keek gisteren naar Kijken in de Ziel, een programma waarin Coen Verbraak militairen interviewt. Hij vroeg aan allemaal: denkt u dat wij in Nederland nog een oorlog meemaken? Ze zeiden allemaal: ja. Dat maakt me bang, vooral voor mijn dochter. Maar ik heb wel begrepen dat wegkijken en doen alsof het niet zo is, niet helpt. Geïnspireerd door de facebook live van schaamte-expert Brené Brown naar aanleiding van de gebeurtenissen in Charlottesville, en de blog van Johanna Nolet deze week, die er allebei voor pleiten, te benoemen hoe het is en vandaaruit te kijken wat we kunnen doen, heb ik besloten te kijken hoe het nou bij mij zit met racisme. Want, ben ik nu racistisch? Of niet? Of hoe zit het eigenlijk?

Ik kon meteen de proef op de som nemen. Ik ging met mijn driejarige dochter naar het Zuiderparkbad in Den Haag. Het begon al in de rij, want ik was de enige witte (ik ben altijd geneigd blanke te zeggen, maar dat is denk ik niet goed, meteen iets waar ik niet zeker over ben). Maar goed ik stond daar dus als enige witte, samen met mijn dochter dan en werd daar een beetje zenuwachtig van. Ik speurde toch de rij af om te zien of er dan misschien niet één ook-wit iemand was. Maar nee. Toen dacht ik: ok, dat heb ik dus nu, dat ik de enige ben, dat hebben zij vast vaker, zo voelt dat dus. Hoewel ik dat ook al een beetje generaliserend van mij vond. ‘Zij’, wie zijn dat dan, ‘zij’?

Ik ging het zwembad binnen en waar ik een beetje bang voor was, was ook zo. Ik was de enige vrouw in bikini. De andere vrouwen gingen niet mee, maar naar het cafetaria, waar ze vanachter glas naar hun kinderen wuifden. Een vrouw ging aangekleed mee, met hoofddoek en al, maar die werd naar het cafetaria gestuurd. De badmeester zei dat in het zwembad badkleding verplicht was. Ik weet niet wat ik daarvan vond. Ik vond het zielig voor die vrouw, want waarom zou zij niet bij haar kindjes mogen zitten. Ik vond het zielig voor mij, want nu was ik de enige vrouw en ik vond het ook fijn voor mij, want ik was blij dat het dus normaal was dat ik wel in bikini was.

Vervolgens kwamen er een paar echt zwarte vrouwen binnen. Als in, dus niet Marokkaans of Turks (hoe noem je die dan? bruin? Of Marokkaans of Turks, maar ik weet nooit wie er Marokkaans of Turks is, en die voor me in de rij sprak Spaans, maar had wel een hoofddoek. Pfff). De zwarte dames waren in bikini ofwel badpak en schenen daar mijns inziens niets van te vinden. Ze straalden. Dat deed me deugd en ik voelde me ook minder alleen. De twee blanke (neehee, witte) dames die uiteindelijk ook binnenkwamen waren in badpak, dat hielp een beetje maar niet echt want hun buik zag je niet.

Ik had verder een prima middag, deze gevoelens waren niet zo sterk dat ik het niet leuk met mijn dochter kon hebben, maar ik dacht: zo is het dus. Ik weet zo weinig van hoe mijn medelanders zich voelen, wat ze vinden wat ze denken. Vinden zij het stom dat ik daar in bikini ben, of misschien helemaal niet? Wat vinden de vrouwen er zelf van dat ze niet meegaan zwemmen? Wat vinden ze? Wat denken ze? Wat voelen ze? Mag ik zwarte zeggen? Is het een rotwoord? Zijn we nou anders of niet? Of zijn we wel anders maar ook gelijk? Dat is het denk ik. Mag je contact maken? Er was een jongetje die de hele tijd met mijn dochter ging spelen, dus ik lachte een beetje vriendelijk naar die vader, maar voelde me er heel beschaamd over, daar in mijn bikini. Ja mag hij dan wel met mij praten? Weet ik veel.

Het is dus wat mij betreft vooral een gebrek aan kennis en contact wat me parten speelt. Is het racistisch? Ik weet het niet. In ieder geval voel ik me oncomfortabel en ben ik bang iets verkeerds te doen. Dat is het eigenlijk. Ik wil niet dat zij zich ongemakkelijk voelen. Maar voelen ze zich dat wel? En moet ik daarom mijn bikini verruilen voor iets anders?

Dat weet ik dus niet.

 

Tyche schrijft, spreekt en vlogt over schaamte, kwetsbaarheid en kracht. Ze probeert een inspirator te zijn en te laten zien dat je je, door je open te stellen, met anderen verbindt. Ze wil een voorbeeld te zijn in kwetsbaar zijn, ook al kan ze er soms niet van slapen. Ze laat zien dat je niet de enige bent die zich soms onzeker voelt. Volg Tyche op facebook of klik op de button hieronder en ontvang iedere twee weken een nieuwe vlog in je mailbox.