Zo lek als een mandje

tychevanbommel_130610-077-Edit (3)

Door Tyche van Bommel

Ik had het al voordat ik een kind kreeg. Ik ben zo lek als een mandje. Soms als een zeef, soms als iets vriendelijkers. Ik kan me nog heel goed een moment herinneren dat ik tijdens een bedrijfsuitje op een trampoline sprong met een beige broek en dat ik na sprong een voelde: oeps.  Een collega van mij kon niet stoppen met naar m’n kruis kijken, maar zei niets, want dat doen we niet, iets zeggen over iets schaamtevols. Nee, nee, we zwijgen erover, zodat het nog veel schaamtevoller wordt.

Inmiddels heb ik een kind gebaard en dat heeft het er niet beter maar ook niet veel slechter op gemaakt. Hoewel de laatste tijd…. Pffffff.. ik wijt het aan de vermoeidheid.

Zo ga ik erg graag steppen, en voor degenen die denken dat ik dan op zo’n ding met twee wieltjes door het park dartel: nee. Steppen is een soort aerobics, gewoon in een sportzaal met een leraar, waarbij je heel veel springt. Niet persé handig als je soms plas lekt. Maar ik hou zo van die sport, dat ik het tóch doe. Je moet inventief zijn in het leven, en wat de allerbeste tip ooit was, is gewoon de hele ochtend voor het steppen niet te drinken. Want een volledig lege blaas, kan niet teveel problemen opleveren. Toptip.

Nu was het laatst heel warm, en in mijn sportbroek verga ik in de winter al van de hitte, dus ik besloot in een fluffy zomergeval van de HEMA mijn pasjes te doen. Natuurlijk vergat ik die ochtend dat ik niet moest drinken. Het was te warm, de dorst te groot. Toen ik de sportschool binnenliep, dacht ik ineens: aiiiiiii, die blaas, die is te vol. Ok, noodplan. Plassen van te voren en een wc-papiertje in de onderbroek om het lekken wat op te vangen. (nee inderdaad ik had daar geen verbandjes voor bij me, daar heb ik een hekel aan).  Maar daar miste ik ‘m even. Dat was niet zo’n goed idee. Na een minuut of vijf, voelde ik iets langs m’n been naar beneden glijden. Dat moest dat papiertje zijn. O jee, dat voelde niet zo lekker, bovendien was de druk van m’n blaas ook groot. Naar de wc dan maar weer. Papiertje uit de broekspijp. Toch maar nieuw schoon papiertje in de slip, want dat leek me beter dan een herhaling van het trampolinemoment. Ik maakte het gewoon wat steviger vast.

En weer de les in. Alles weer opnieuw. Prop in broekspijp. Weer naar de wc, dan toch maar terug zonder papiertje. En toen zag ik op de grond rondom mijn step, allemaal heeeele kleine stukjes wc papier liggen. Het was er werkelijk mee bezaaid.  O nee. Wat moesten ze wel denken. Dus zo tussen ieder pasje door, probeerde ik een beetje onopvallend één zo’n stukje van de grond te pakken. En toen dat niet werkte, ben ik ze gewoon op mijn knieën maar allemaal op gaan rapen. Echt. Wát een toestand.

Toch ben ik de volgende week weer naar de steples gegaan, wel met warme wintersprotbroek en zonder te drinken. Maar ik wil me er gewoon niet door gek laten maken, want ook al is dit weer zoiets waar wij niet over praten, omdat we het te beschamend vinden, de reclame doet het wel. En  gezien de hoeveelheid TENA en Allways reclames, ga je mij toch niet wijs maken, dat ik de enigee ben, die zo lek is als een mandje.

Tyche schrijft, spreekt en vlogt over schaamte, kwetsbaarheid en kracht. Ze probeert een inspirator te zijn en te laten zien dat je je, door je open te stellen, met anderen verbindt. Ze wil een voorbeeld te zijn in kwetsbaar zijn, ook al kan ze er soms niet van slapen. Ze laat zien dat je niet de enige bent die zich soms onzeker voelt. Volg Tyche op facebook of klik op de button hieronder en ontvang iedere twee weken een nieuwe vlog in je mailbox.